Sociale psychologie

Effect van verantwoordelijkheidsdiffusie

Diffusion of Responsibility Effect

Wijs verantwoordelijkheid duidelijk toe. Wanneer iedereen verantwoordelijk is, doet vaak niemand iets.

Populariteit

Nut

Aliassen

Effect van verantwoordelijkheidsdiffusie / gerelateerd aan het Omstanderseffect

Domeinen

Sociale psychologie / groepsgedrag / noodhulp / organisatiegedrag / ethiek / besluitvorming

Definitie

Verspreiding van verantwoordelijkheid is het verminderde gevoel van persoonlijke verantwoordelijkheid dat individuen kunnen voelen wanneer andere mensen ook aanwezig zijn of betrokken zijn bij dezelfde situatie. Het APA Woordenboek van Psychologie definieert het als een verminderd verantwoordelijkheidsgevoel dat wordt ervaren in groepen of collectieven.

Wanneer verantwoordelijkheid door veel mensen wordt gedeeld, kan iedere persoon het gevoel hebben dat iemand anders zal handelen, beslissen, verslag uitbrengen, helpen of de schuld zal nemen.

Een persoon merkt een situatie op.
Ze zien of veronderstellen dat andere mensen zich daar ook van bewust zijn.
Hun persoonlijke verplichting voelt zwakker omdat verantwoordelijkheid gedeeld lijkt.
Ze kunnen wachten, aarzelen, het non-actiegedrag van anderen kopiëren, of aannemen dat iemand die meer gekwalificeerd is zal handelen.
In onderzoek naar omstanders beschrijft het model van Latané en Darley interventie als een proces in meerdere stappen, waaronder het opmerken van de gebeurtenis, het interpreteren ervan als een noodgeval, het accepteren van verantwoordelijkheid, weten wat te doen, en handelen.

In een groepschat op de werkvloer meldt een klant een ernstig probleem. Tien teamleden zien het bericht, maar niemand reageert omdat iedereen aanneemt dat iemand anders het afhandelt.

Voorbeeld: De moord op Kitty Genovese in 1964 wordt vaak genoemd als een bekend voorbeeld dat verband houdt met het omstandereffect en de diffusie van verantwoordelijkheid.
Waarom het in deze regel past: In de populaire versie zouden veel getuigen niet hebben gehandeld omdat iedereen veronderstelde dat iemand anders zou helpen of de politie zou bellen.

Noodsituaties met meerdere omstanders.
Groepsprojecten waarbij niemand duidelijk eigenaar is.
Bedrijfsmatige of bureaucratische beslissingen waarbij de verantwoordelijkheid over afdelingen wordt verspreid.
Online gemeenschappen waar veel mensen schadelijke inhoud zien, maar niemand dit rapporteert.
Commissies waar leden vermijden een duidelijke positie in te nemen.
Veiligheidsincidenten waarbij iedereen ervan uitgaat dat iemand anders het probleem heeft geëscaleerd.

Gebruik dit niet om te beweren dat groepen altijd helpen verminderen; groepsidentiteit, leiderschap, normen en duidelijke rollen kunnen helpen juist verhogen.
Gebruik dit niet wanneer één persoon expliciete verantwoordelijkheid en autoriteit heeft.
Verwarr het niet met luiheid; aarzeling kan voortkomen uit onzekerheid, angst, gebrek aan vaardigheid of onduidelijke autoriteit.
Presenteer het verhaal van Kitty Genovese met de “38 getuigen” niet als een volledig geverifieerd feitelijk voorbeeld.

Uitgevonden door: Niet strikt door één persoon uitgevonden. Het concept wordt sterk geassocieerd met het onderzoek naar bemiddeling door omstanders van John M. Darley en Bibb Latané.
Jaar van uitvinding: 1968 is het belangrijkste publicatiejaar voor het klassieke artikel “Bystanderinterventie in noodsituaties: Verspreiding van verantwoordelijkheid.”
Land / context van herkomst: Verenigde Staten; experimentele sociale psychologie en onderzoek naar interventie door omstanders in noodsituaties.

Wijs verantwoordelijkheid duidelijk toe. Wanneer iedereen verantwoordelijk is, doet vaak niemand iets.