Psychologia / Medycyna / Nauki o zachowaniu

Efekt placebo

Placebo Effect

Oczekiwania i kontekst leczenia mogą zmieniać odczucia i reakcje ludzi, zwłaszcza w przypadku objawów takich jak ból, ale efekt placebo nie powinien być błędnie uznawany za dowód, że nieaktywne leczenie leczy chorobę.

Popularność

Przydatność

Nazwy alternatywne

Reakcja placebo / analgezja placebo / niespecyficzny efekt leczenia / efekt oczekiwania

Dziedziny

Medycyna kliniczna, psychologia, neurobiologia, farmakologia, badania kliniczne, badania nad bólem

Definicja

Efekt placebo to korzystny rezultat zdrowotny, który występuje, gdy oczekiwania, przekonania, kontekst leczenia lub interakcja z pracownikiem służby zdrowia prowadzą do poprawy, nawet jeśli samo leczenie nie zawiera żadnego aktywnego składnika terapeutycznego.

Główna idea

Umysł osoby, oczekiwania, wcześniejsze doświadczenia i środowisko leczenia mogą wpływać na rzeczywiste objawy i postrzeganą poprawę.
To nie oznacza „udawanej choroby” ani „wyimaginowanych objawów”; reakcje placebo mogą obejmować mierzalne mechanizmy mózgu i ciała.

Jak to działa

Pozytywne oczekiwanie: pacjent wierzy, że leczenie może pomóc.
Warunkowanie: wcześniejsze doświadczenia z prawdziwym leczeniem mogą sprawić, że ciało zareaguje na leczenie o podobnym wyglądzie.
Interakcja lekarz-pacjent: zaufanie, zapewnienie, rytuał i kontekst opieki mogą wpływać na postrzeganie objawów.
Mechanizmy neurobiologiczne: analgezja placebo została powiązana z układami mózgowymi obejmującymi endogenne opioidy i inne szlaki modulujące ból.

Przykład użycia

W badaniu klinicznym jedna grupa otrzymuje prawdziwy lek, a druga grupa otrzymuje nieaktywną tabletkę, która wygląda tak samo. Jeśli obie grupy odnotują poprawę, badacze porównują wyniki, aby określić, ile poprawy wynika z samego leku, a ile może być spowodowane efektem placebo, przypadkiem, naturalnym wyzdrowieniem lub innymi czynnikami.

Znany przykład

Przykład: Artykuł Henry'ego K. Beechera z 1955 roku „Potężny placebo”.
Dlaczego pasuje do tej reguły: Beecher argumentował, że reakcje na placebo były klinicznie istotne i pomogły spopularyzować pomysł, że efekty placebo muszą być kontrolowane w badaniach medycznych.
Status weryfikacji: Publikacja jest zweryfikowana i historycznie wpływowa. Jednak słynny szacowany przez Beechera wskaźnik odpowiedzi na placebo wynoszący około 35% był krytykowany przez późniejszych badaczy jako metodologicznie problematyczny, więc dokładnej liczby nie należy traktować jako uniwersalnego faktu.

Przypadki użycia / Sytuacje, w których ma zastosowanie

Badania kliniczne i testowanie leków.
Łagodzenie bólu i odczuwanie objawów.
Objawy związane ze stresem, zmęczenie, nudności i subiektywne zgłaszanie objawów.
Zrozumienie, jak oczekiwania, zaufanie i rytuał leczenia wpływają na wyniki.
Projektowanie etycznej, nieoszukańczej komunikacji z pacjentem.

Kiedy nie używać lub powszechne błędne użycie

Nie używaj tego, aby twierdzić, że poważne choroby można wyleczyć samą wiarą.
Nie używaj tego jako dowodu, że leczenie działa lepiej niż standardowa opieka medyczna.
Nie myl poprawy objawów z cofnięciem choroby.
Nie stosuj zwodniczego leczenia placebo lekkomyślnie; oszukiwanie budzi problemy etyczne.
Nie zakładaj, że każda poprawa po leczeniu jest efektem placebo; poprawę mogą również wyjaśniać naturalne wyleczenie, regresja do średniej, błąd pomiaru i rzeczywiste efekty leczenia.

Wynalezienie / Pochodzenie zasady

Wynalezione przez: Nie ma jednego wynalazcy. Koncepcja rozwijała się stopniowo w medycynie.
Rok wynalezienia: Niejasny. Medyczne użycie słowa „placebo” pojawiło się w XVIII wieku; szkocki lekarz William Cullen użył zwrotu „czyste placebo” w 1772 roku.
Kraj / kontekst pochodzenia: Wczesne udokumentowane użycie medyczne wiąże się z Wielką Brytanią/Szkocją w medycynie klinicznej XVIII wieku. Naukowe badanie efektów placebo stało się szczególnie ważne w badaniach klinicznych XX wieku.

Krótka praktyczna wskazówka

Oczekiwania i kontekst leczenia mogą zmieniać odczucia i reakcje ludzi, zwłaszcza w przypadku objawów takich jak ból, ale efekt placebo nie powinien być błędnie uznawany za dowód, że nieaktywne leczenie leczy chorobę.